روزگاریست به تو می اندیشم...

                                     فقط به تو...

زندگیم به زندگیت دوخته شده،توشادی منم شادم،اگه اندوهی نداشته باشی منم

در غم تو غمگینم.

انگار تو وجودی از کنی که پیدات کردم...

                                گمگشته ای از وجودم که وقتی با توام کاملم.

تو همانی که مرا با خود ساختی چنان که شدیم ما...ما که در یک روح می باشیم.

تمام لحظه هایم برای توست.

بدان که اگر روزی آسمان بی سخاوت،خورشید بی نور و ماه زشت و زمین بی برکت

شود اما من هرگز تو را فراموش نمی کنم و تا ابد دوستت دارم.

                               حامدم تولدت مبارک

آموزگار شروع می کند : « امروز دستور زبان داریم ، طبق معمول ، بعد از پایان توضیحاتش ،

درس را از بچه ها می پرسد و می خواهد فعل های مختلف را صرف کنند .

نوبت به یکی از شاگردان می رسد ...

آموزگار : « فعل ندانستن را صرف کن » .

شاگرد : « من نمی دانم ، تو نمی دانی ، ......» و مکثی می کند ، نمی تواند ادامه دهد ،

« او .... او .....او ......» نه نتوانست بقیه اش را بگوید .

آموزگار : « ادامه بده ، نکند به درس گوش نمی کردی » ؟

شاگرد : « چرا ، گوش می کردم » و سکوت کرد .

آموزگار : « پس ادامه بده ، این خیلی ساده است » .

شاگرد : « این خیلی مشگل است » .

آموزگار :« چه چیزیی مشکل است ، مشکل کجاست » ؟

شاگرد : « این که هیچ کس نداند » .

آموزگار : چه کسی می تواند ؟ همه دستشان را بلند کردند ، آقا ما بگیم ؟ آقا ما بگیم ؟

آموزگار به یکی از شاگردان گفت : « تو بگو » .

او گفت : « من نمی دانم ، تو نمی دانی ، او نمی داند ، ما نمی دانیم ، شما نمی دانید ، آنها نمی دانند » .

آموزگار : « همه فهمیدید »؟

شاگردان با صدای شرطی شده تکرار کردند : « ب ....ع ... ع.....له » .

شاگرد در سکوت با خود اندیشید ، در جامعه ای که هیچ کس نداند ، زیستن چقدر مشکل می شود .

در این فکر بود که آموزگار پرسید : « کجایی ؟ اگر فهمیدی این دفعه کامل بگو » .

شاگرد تمام نیرویش  را به کار برد و گفت : « من نمی دانم ، تو نمی دانی ، .... »

اما نتوانست به اینجا که می رسید ، نمی توانست و باز سکوت می کرد .

آموزگار : « چرا ادامه نمی دهی ، چه شده ؟ »

به آموزگار گفت :« وقتی من و شما می گوییم نمی دانیم ، چطور می توانیم بگوییم

مگر می شود هیچ کس نداند ؟ باید کسی بداند ، حتی اگر یک نفر باشد ».

آموزگار : « برو بشین ، نمی خواهد برای من فیلسوف بشی ، درسات را جواب بده ».

شاگرد با خود اندیشید ، کاش از من خواسته بود ، فعل دیگری را مثلا توانستن را برایش بگویم .

پرده دوم ) فردای آن روز

شاگردان نوشته ای بر تخته کلاس دیدند :

در سطر پایین درشت تر نوشته بود : « یکی حتما می داند و من او را خواهم یافت » .

یکی از صندلی های کلاس تا آخر سال خالی ماند .

من که دیگر زعشق مایوسم

روی ماه تو را فقط در عکس

گرم و با اشتیاق می بوسم

ولی آخر تا به کی بنشینم

نامه ای ...

               حرف روشنی .... 

                                         چیزی....

گل خشکی میان یک دفتر

که به آن وعدهای بیاویزی

كيه جز م كه ميميره واسه لخن خنده هات

كي برات قصه مي گه شبا كه خوابت نميره

كيه پابه پات مياد وقتي كه بارون ميگيره

كيه وقتي تشنه اته تو ابرا بلوا ميكنه

اگه يك جرعه بخواي كويرو دريا مي كنه

يه شب موي تورو به صدتا مهتاب نميده

خودش مي سوزه ولي تن به سايه و آب نميده

            اون منم كه عاشقونه شعر چشمات و مي گفتم

                 هنوزم خيس مي شه چشمام وقتي ياد تو مي افتم

هنوزم مياي تو خوابم تو شباي پرستاره

هنوزم ميگم خدايا كاشكي برگرده دوباره